Maraton, bazen yalnızca adımlar değil; inanç, intikam ve sessiz bir meydan okuma demektir. Bu yıl Valencia Marathon’da sahneye çıkan John Korir ile Joyciline Jepkosgei bu meydan okumayı kazanan iki figür oldu. Korir, bu yıl Chicago’da yarıda bırakmıştı (DNF). Birçok kişi, “Korir düştü, düşecek” diyordu. Ancak Valencia, ona yeniden diriliş için uygun zemini sundu. 2:02:24’lük zamanıyla kişisel rekorunu kırdı, yarışı negatif split ile tamamladı — yani ikinci yarı, birinci yarıdan hızlı koştu.  O artık yalnızca “düşmüş koşucu” değil; 2025 sezonunun en dikkat çekici maratoncularından. Bu performansla, yılın üçüncü en hızlı maraton zamanlarından birini yapmış oldu.

Joyciline Jepkosgei – Kadınlar Maratonunun Yeni Referansı

Jepkosgei, kadınlar kategorisinde 2:14:00 ile bitiş çizgisini geçti. Bu, yalnızca sezonun en iyi zamanı değil; tarihin en hızlı dördüncü kadın maraton performansıydı.

Rakipleri arasında en dikkat çekeni ise Peres Jepchirchir’di — dünya ve olimpiyat şampiyonu. Fakat Jepkosgei, final kilometresinde yaptığı estetik hamleyle, hem duyguları hem de zaman tablosunu alt üst etti. 43 saniyelik fark, hız değil; irade göstergesiydi.

Valencia Ne Anlatıyor?

– Maraton hâlâ en acımasız ama en dürüst yarış

Maraton, baştan savma geçirilen kilometrelerle affetmez. Korir’un negatif split stratejisi, yarışın ruhunu anlatıyor: sabır + plan + intikam. Jepkosgei’nin zaferi ise, kadının dayanıklılıkta da zirve yapabileceğini, maratonun erkek hâkimiyetinden kurtulabileceğini hatırlatıyor.

– Küresel atletizm yeniden şekilleniyor

Valencia’da sadece Kenyalılar zafer kazanmadı. Erkeklerde Almanya’dan Amanal Petros (2:04:03), Norveç’ten Awet Kibrab (2:04:24) ve Japonya’dan Suguru Osako (2:04:55) gibi isimler ulusal rekor kırdılar.

Bu, maraton sahnesinin tek ülkenin tekelinden çıkarak — sabit bir metin yerine — çok sesli, değişken ve evrensel bir forma dönüştüğünü gösteriyor.

– Maraton artık prestij, şöhret ve ekonomi demek

Korir ve Jepkosgei’nin elde ettiği ödüller (hem prestij hem para) bunu somutlaştırıyor. Valencia, sadece bir koşu değil; kariyer, kimlik ve gelecek vaat eden sporcular için yeni referans.

Maratonun Sessiz Felsefesi

Valencia, bir son değil; başlangıç. Korir ve Jepkosgei’nin zaferi, maratonun simgesel gücünü yeniden hatırlatıyor. Belki de maraton, bir yarış değil; uzun bir metafor. Hayatın uzun yollarında nasıl ki inişler, çıkışlar olur; bazen düşersin, bazen kalkarsın.

Asıl soru şu: Biz kendi hayatlarımızın maratonunda, Korir gibi yeniden ayağa kalkabilir miyiz? Yoksa sadece hedefe odaklanıp, aradaki yolları boş verebilir miyiz?

Bazı soruların yanıtı yok. Ama Valencia bize göstermiş oldu: Sınır dediğimiz şey, kafamızda.

Özetin özetinin özeti: İki dakikada hap bilgi.

Valencia’da neler oldu?
John Korir 2:02:24 ile erkekler, Joyciline Jepkosgei 2:14:00 ile kadınlar maratonunu kazandı. Tarihî – ve kişisel – rekorlar kırıldı.

Neden bu kadar önemli?
Çünkü maraton hâlâ acımasız; ama açık — geçmiş kırılabilir, düşüşler unutulabilir. Korir ve Jepkosgei yeniden yazdılar.

Maraton artık sadece Afrika’nın tekelinde midir?
Hayır. Almanya, Norveç, Japonya gibi ülkeler de ulusal rekorlarla parladı. Global atletizm çok sesli yeniden kuruldu.

Valencia bize ne öğretti?
Sınırlar kafamızda. Düşüp kalkmayı göze almak, gerçek yarış.